Als wij, ik het toch het eens voor het zeggen had, dan zou het beslist allemaal beter gaan. Als wij toch een God zouden zijn, dan zou het anders gaan. Het is best precair om je te vergelijken met God. Eveneens is het precair om alle ellende aan een hogere macht toe te schrijven. Ik weet dat heel veel mensen daar op stuk lopen. Die kunnen niet rijmen dat het gaat zoals het gaat en dat ondertussen vanuit de hemel schijnbaar iemand machteloos zit toe te kijken.
Het doet mij denken aan wat een sportpsycholoog eens vertelde. Hij hielp een sporter door alles wat de sporter dwars zat om goed te presteren zoals angst voor falen, prestatiedruk en ga zo maar door te visualiseren naar de gedaante van een aap. Deze niet bestaande aap kreeg 10 minuten per ochtend de tijd om te schelden op de sporter. En die aap 'kraamde' er van alles uit. Meestal: "Je kunt er helemaal niets van en wie denk jij dat jij bent. Het gaat je niet lukken." En precies na die 10 minuten riep de sporter: 'Stop! nu ben ik aan de beurt!" En de aap werd de mond gesnoerd. En voor de rest van de dag was de aap stil. Het voordeel voor de sporter was dat hij het probleem niet negeerde maar duidelijk een plek gaf buiten hemzelf en het daardoor niet continu doorzeurde in zijn hoofd. Het kon daardoor niet onder zijn huid kruipen. Immers de 'aap' was in de hoek van de kamer gebleven. (O, ik moet opeens denken aan een nummer van Roger Waters: http://www.youtube.com/watch?v=BA1sZ6XR78E , met een fantastische solo van Jeff Beck, dat nummer gaat over een 'monkey in the corner') Blijkbaar is een verpersoonlijking van alles wat niet goed gaat in een persoon buiten ons, soms heilzaam. Maar ik zou net als de 'dogwhisperer' willen zeggen: "Don't try this at home." Op zich om een God de schuld geven van alles is ook een soort van overlevingsmechanisme. We kunnen het niet alleen afhandelen blijkbaar. Of dat wel eerlijk is?
Ik heb er best veel over nagedacht. Ik zou er iets zinvols over kunnen zeggen, maar dat doe ik alleen maar onder vier ogen, of één op één in een schrijven. Met schroom, zoekend en weifelend. Zonder de wijsheid in pacht te hebben. Maar, ik hou van zoekers, van mensen die dolen. Wat dat ben ik ook. Ook ik ben een 'niet weter' geen betweter. Maar, ik durf er wel over te praten en naar te zoeken. Al zouden we aan het einde samen moeten zeggen en zuchten: "We weten het (ook) niet." En dat is ook best fijn... fijner dan je denkt.
In dit liedje komen best heftige dingen voorbij. En het einde is één groot dilemma. Als wij God zouden zijn, dan zou iedereen gelukkig en gezond blijven, voor altijd jong en niet dood gaan. Diep van binnen willen we dat namelijk ergens allemaal. Voorwaarde is wel dat het leven leuk is. En tegelijkertijd geloven veruit veel van diezelfde mensen niet in dat hiernamaals. Of als het toch? Ja, als...
De tekst is ook mee te lezen op www.zylver.nl en het nummer kun je beluisteren op http://soundcloud.com/zylvermusic/als
En de totale productie is te koop op: http://www.cdpost.nl/advanced_search_result.php?category=0&keywords=zylver
met schroom:
Als
het nieuws flitst voorbij
de ellende van vandaag
een terrorist zie ik vuren
vanuit een hinderlaag
worden weerloze mensen
bruut de dood ingejaagd
maar, als ik toch eens God was
als ik toch eens God was
werd de dader weggevaagd
een storm raast voorbij
dendert naar de kust
metershoge golven
rollen naar hartelust
ik zie mensen verdrinken
levensvuren uitgeblust
maar, als ik toch eens God was
als ik toch eens God was
bracht ik stormwinden tot rust
het gaat maar niet voorbij
de welvaart slecht verdeeld
armen moe van honger
rijken snel verveeld
mensen buigen of barsten
waar geld de hoofdrol speelt
maar, als ik toch eens God was
als ik toch eens God was
werden zwakken goed bedeeld
je leven flitst voorbij
dendert naar de dood
wat levenslustig begon
komt eens in ademnood
je toekomst zal verstikken
door wat het leven je bood
maar, als ik toch eens God was
als ik toch eens God was
gaf ik leven na de dood
leven na de dood...
Hartegroet, Jan
Geen opmerkingen:
Een reactie posten